lunes, 9 de septiembre de 2013

Cosas de Amanda

Amanda se sentó frente a su vida y decidió cambiar algunas cosas de lugar. Mirando todo lo que ha acumulado en los últimos años, se sorprendió, que eran tantas las cosas y tan poco practicas. No era posible vivir cómodamente, si uno no se puede mover cómodamente. Al fin se dio cuenta, que al llenar su vida tanto, no le cabía nada de felicidad. Atrapada sentía, que los sueños y las ilusiones, ya no visitan a su hogar. Se dedicaba a las cosas y olvidaba los espacio entre ellas, por donde pasaba la vida. Al descubrir, que las cosas solo pueden servir de escenario, nunca deben ser protagonistas, se desprendió de muchas de ellas y se sintió más libre. En vez de caminar con cuidado, para no tropezar con alguna cosa, pudo bailar, algo que ya había olvidado, que era posible hacer en casa. Menos cosas más espacio para la vida.


Feliz Lunes de movimiento de cosas





domingo, 8 de septiembre de 2013

Podstawowe pytanie (PL)

Łucja nigdy nie była dobrą uczennicą. Życie za bardzo ją rozpraszało. Uwielbiała słuchać głosów, oglądać twarze. To nie oznacza, że nie lubiła szkoły, lubiła bardzo, na dodatek była bardzo inteligentna. W ciągu tylu lat nauki, nigdy nie zadali jej pytania, na które tak bardzo czekała. Wszyscy pytali ją o to co wie, czego się nauczyła na pamięć. Nikt nie pytał o to co czuje... A ona zawsze myślała, że nie tylko od tego co się wie, ale od tego co się czuje, zależy reszta jej życia.


Oszczędności (PL)

Od dziecka wpoili mu bardzo dobry nawyk oszczędności. Zawsze coś oszczędzał, żeby nie brakowało mu w przyszłości. Dbał o zabawki, oszczędzał słodycze i ciastka. Tak rósł cały czas oszczędzając. Oczywiście z upływem czasu zmieniły się rzeczy które oszczędzał. I wszystko wydawało się perfekcyjne, aż jego przyjaciele zaczęli zapraszać go na wakacje. Grzecznie im odmawiał wyjaśniając, że w tym roku nie, że oszczędza na przyszły rok. Nawet jego narzeczona nie była w stanie wydobyć z niego pełnej deklaracji miłości. Mówił jej, że ją kocha, ale że później będzie ją kochał bardziej, że ta miłość jaką czuje oszczędza na później. Zawsze to co przeżywał dziś wydawało mu się małe w porównaniu z tym co będzie przeżywał jutro, lub w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tak mijało jego życie, ciągle oszczędzając siły, radości, miłość. Wszystko na później. I gdy przyszła śmierć zdał sobie sprawę, że miał zaoszczędzone sporo życia którego jeszcze nie przeżył. I piękną kolekcję nieużywanych „jutro” i „później”

Kilka kroków (PL)

Katarzyna przeczuwała, że życie ma dla niej skryte jakieś niespodzianki. Wszystkie dobre rzeczy już sobie wyśniła przed laty. Zamykała oczy i widziała zrealizowane swoje marzenia. Wszystko wydawało się gotowe, przygotowane. Spragniona szczęścia, siadała żeby poczekać, czuła, że szczęście było blisko... I było, zaledwie o kilka kroków od Katarzyny, po drugiej stronie ulicy, ale w swoich planach nie przewidziała tego szczegółu... Nie wiedziała, że nie wystarczy się przygotować i czekać, że czasami szczęściu trzeba wyjść naprzeciw.

La Maleta

Muy pronto ha empezado a viajar. Al principio sospechaba a su madre que le preparaba la maleta que con cosas indispensables por un descuido le metía algunos problemas. A donde quiera que llegaba y para instalarse deshacía la maleta encontraba sus problemas. Con el paso del tiempo el solo y con mucho cuidado hacía su maleta para no llevar los problemas pegados a su ropa, pero al llegar al destino de su viaje los encontraba. No servía para nada, cambiar destinos, ropa, maletas. Ni llevar camuflaje para que los problemas no lo reconozcan. Llegó a pensar que alguien sembraba los problemas en todas partes. Hasta que un día se dio cuenta que los problemas están en él y no sirve para nada huir de ellos. Se sentó frente a ellos y los ordenó. Cuando los tuvo bien ordenados les perdió miedo. Se dio cuenta que ni eran tantos ni tan grandes. Ya sabía que no tiene que solucionar todos juntos sino que uno a la vez. Y los que se resisten se les deja no se les carga todo él tiempo. Pues el peso de algunos de ellos depende del tiempo en que los cargamos. La primera vez en mucho tiempo se sintió más ligero de equipaje.


Feliz Domingo de lluvioso. Que lluevan las soluciones.



sábado, 7 de septiembre de 2013

Preocupaciones

En sus manos siempre tenía una preocupación, que moldeaba a su antojo. Estaba al tanto de la última moda en las preocupaciones. Se alimentaba de noticieros y chismes. No solo estaba actualizado, sino que en algunos casos, él fue creador y promotor de algunas tendencias. La mayoría de sus amigos lo seguía en su tristeza y profundos suspiros. Solo le molestaba este grupo de la gente irrespetuosa que andaba sonriente. Necesitaba más tiempo para convencerlos, que ellos también tienen problemas y deberían estar tristes y preocupados como él. Y ellos le decían: somos lo que comemos. ¿De qué se alimentaban ellos para ser así? Encontrar la respuesta a ésta pregunta se convirtió en su nueva preocupación.


Feliz Sábado con Buen alimento de Alegría



viernes, 6 de septiembre de 2013

Envoltorio de Sara

Los que conocían a Sara, no se molestaban para ver el rostro detrás de la sonrisa, ni la persona detrás del rostro. Parece, que les interesaba más, el envoltorio que el contenido. Tenía mucho miedo de eso, pues los envoltorios terminan siempre en la basura. Miraban y admiraban el color de sus ojos y de su piel, no les interesaba, él de sus sentimientos y palabras. Les importaba el tamaño de sus pechos, no él de sus sueños. Solo su almohada conocía, lo que suspiraba y aspiraba. Envidiada por sus compañeras, maldecía su belleza. Le esperaba un camino de años para salir de prisión de su cuerpo y darse a conocer.

Feliz Viernes de encuentros con los que están dentro.