Łucja
nigdy nie była dobrą
uczennicą.
Życie
za bardzo ją
rozpraszało. Uwielbiała słuchać głosów, oglądać twarze. To
nie oznacza, że
nie lubiła szkoły, lubiła bardzo, na dodatek była bardzo
inteligentna. W ciągu tylu lat nauki, nigdy nie zadali jej pytania,
na które tak bardzo czekała. Wszyscy pytali ją
o to co wie, czego się nauczyła na pamięć. Nikt nie pytał o
to co czuje... A ona zawsze myślała, że
nie tylko od tego co się wie, ale od tego co się czuje, zależy
reszta jej życia.
No hay comentarios:
Publicar un comentario