miércoles, 30 de septiembre de 2015

Zamykając drzwi (PL)

Za każdym razem jak się obrażała, zamykała za sobą drzwi. Była bardzo wesoła, ale jej charakter często płatał jej figle. Nie była w stanie kontrolować małych nici które poruszały wielkie rzeczy w jej życiu. Obrażając się tak często zamykała wiele drzwi, aż pewnego dnia, nie wiedząc jak, kiedy i dlaczego zamknęła siebie samą we wiezieniu samotności. Możemy się z czymś nie zgadzać, przedstawić nasz punkt widzenia, ale nie musimy od razu zamykać za sobą drzwi, nie mówiąc co nas boli, czy co nam się nie podoba. Nie róbmy z siebie więźniów naszego własnego nieposkromionego charakteru, ani naszych pretensji, czy chęci bycia pępkiem świata. Wszyscy musimy nauczyć się dać, żeby umieć przyjąć. Im więcej miesięcy żyjemy, tym większa jest nasza odpowiedzialność.

Miłego dnia otwierania drzwi.

Los Ayeres

Eran muchos los ayeres que la tenían atrapada. Se sentía prisionera de ellos. Tan ocupada en rememorar todo lo que le había pasado en ellos, ni se dio cuenta, que su hoy en nada se parecía a sus ayeres. Había tanta novedad en cada amanecer, una abanico de posibilidades, y todo esto se escapaba a su atención, que todo el tiempo escarbaba en el pasado. Puede ser, que no era posible olvidar, todo lo que le había pasado. No era bueno olvidar, ni era necesario, lo que si era necesario, era aprender a desprenderse de los sentimientos, que acompañaban a sus recuerdos. En pocas palabras, aprender a recordar sin dolor. Quedan lecciones, cicatrices, una historia vivida, pero siempre historia, el presente ya es otra cosa. No te hagas ausente en él, atrapado o atrapada en tu pasado, que ya no va a regresar. Se libre no permitas que una vez más se te escape un hoy, no lo entierres sin haberlo vivido.

Feliz miércoles libre de ayeres.

martes, 29 de septiembre de 2015

Ayudar

Pensaba que era la última vez que le hacían esto, que ya era mucho y no estaba dispuesta de permitir que se repita la historia. Tantas veces ha ayudado, y la misma cantidad de veces fue acusada y calumniada por las personas a las que ha ayudado o por sus allegados. Nunca fue interesada, no buscaba ningún provecho, pero creía que tenía derecho de esperar de todas estas personas, aunque sea una mueca de gratitud. Y no recibía ni esto, pero los problemas de la gente y la gente con problemas seguían llegando a su puerta y a su vida. Su razón, su lógica fría y calculadora le decía ya no, y su corazón ya estaba apoyando, ayudando, buscando soluciones. Al parecer los filtros de la razón y los del corazón no son del mismo tipo, ni tamaño. Y al fin y al cabo lo que haces por otros terminas haciendo por Ti. Así que hazlo sin dar muchas vueltas.

Feliz martes de ayudar.

lunes, 28 de septiembre de 2015

La dignidad

El decía, que ella no tenía el amor. Y puede ser que tenía razón, porque el amor no se tiene, se siente. Eso sí, ella amaba, amaba mucho. El veía el amor como una mercancía más, una que podía comprar y ella no estaba en venta. Él si tenía dinero, mucho dinero y ella muchas deudas que la ahogaban. No tenía lo que tenía él, pero dentro de su pobreza tenía algo que él nunca ha visto – la dignidad. Y la dignidad le permitía enfrentar la vida y sus problemas con la frente en alto. Cuando hablas sobre la riqueza, no hables solo de lo que ves. La gente es rica no por lo que tiene, sino por lo que es. Aunque la economía importa, nunca será capaz llenar el corazón, ni la mente, te puede ayudar sentirse tranquilo, pero no feliz.

Feliz lunes de la riqueza que no se ve.

domingo, 27 de septiembre de 2015

Persiguiendo a la Felicidad

La felicidad era muy inquieta. Se parece a un perrito entusiasmado, que corre y alegra a todos los de la casa. Como entre semana andamos muy dispersos, la felicidad a veces, aparentemente abandona unos, para poder acompañar a otros. No se queda en un solo lugar, al moverse tanto, nos obliga también a nosotros a ser más dinámicos y avanzar para poder alcanzarla. Los domingos, cuando estamos juntos, es mucho más fácil para ella a encontrarnos, de estar en medio entre nosotros. La felicidad está en el proceso, en el camino, en el encuentro, no solo en el punto de llegada. Date tiempo los domingos de buscarla, de llamarla, de encontrarla.

Feliz domingo de felicidad.

sábado, 26 de septiembre de 2015

Conectando

Se habían escondido en alguna parte. Estaba segura que tenían que estar ahí. No sabía dónde, pero aquellos sentimientos, que no había visto desde hace tanto tiempo, tenían que estar en medio de otros, no sentidos hace mucho. Solo era cuestión de buscar un poco, hacer la memoria de lo que ha vivido últimamente y ver donde estaba ahora. Hay que tener cuidado porque el olvido envuelve con capa gruesa, algunas cosas de la vida, por eso perdemos la conexión entre ellas. Al no ser conectadas desaparecen de nuestra vista, ya ocupada en otra cosas. Cuando conectas las cosas que has vivido, descubres de donde vienen los sentimientos y por qué algunos de ellos parecen desaparecidos o por lo menos escondidos.

Feliz sábado de conectar.

viernes, 25 de septiembre de 2015

Acompañantes

Sus “nunca” duraban casi el mismo tiempo que sus “para siempre”. En general muy poco tiempo. Se acostumbró a eso y sus amigos lo aceptaban con mucha benevolencia. Tenía un buen corazón y a sabiendas, a nadie le hacía daño. Tal vez, lo malo en él era que prometía tanto, cumpliendo tan poco. Todos podían contar con él para iniciar algo, pero pocas veces estaba presente cuando terminaban la aventura. Cuando lo preguntaban por qué no estaba hasta el final, decía, que solo quiere ayudar a dar el primer paso, que la gente después sabe caminar sola. Y tenía razón. No hacía por sus amigos lo que ellos podían hacer solos. Sabía provocar, hacer que reaccionen. Parecía que hacía tan poco, pero sin este poco, nada de lo mucho que ocurría después, sería posible. Siempre en nuestra vida encontramos este tipo de gente, que nos incomoda, que nos provoca, que nos desafía, pero nunca nos hace dependientes, al contrario ayuda a liberarnos plenamente y caminar nuestro propio camino. Valora a los amigos y amigas silenciosos, que te ayudan, animan y a veces hasta aparentemente abandonan, porque descubrieron que ya puedes hacer cosas por ti mismo, por ti misma. Ellos con eso demuestran que de verdad te valoran.

Feliz viernes de acompañar.