O miłości (PL)

Mówiła, że z nim odeszła cała jej miłość, że już nic jej nie zostało. I miała rację. Razem z nim odeszła ta dziwna obsesyjna i pomylona forma miłości. Tyle razy w swoim życiu pomyliła miłość z zależnością i strachem przed samotnością, tak że trudno jej było widzieć jej życie z jakiegoś dystansu. Miłość jest zdolnością dania siebie i dając siebie się otrzymuje. Ona już od dawna nic nie otrzymywała, nie licząc sponiewierania, kłamstw i poniżeń. Przeżywała niebezpieczny proces przyzwyczajania się do tego wszystkiego, uważania, że to wszystko jest cenną jaką musi zapłacić żeby móc być z nim. Nic bardziej dalekiego od prawdy. Miała wszystko by kochać i być kochaną, pod warunkiem, że opuści strach, będzie szczera i przestanie się okłamywać. Wystarczy, że on kłamał tyle razy, że się zmieni, że to już się nie powtórzy, że to był ostatni raz. Nie było konieczne żeby do jego kolekcji kłamstw dodawała swoje. Miłość nigdy się nie kończy. Kończą się historie, związki, pomyłki i błędy. Miłość nigdy nie stawia warunków, no może jeden – prawdę.

Miłego dnia miłości w prawdzie. 

Sin sombras del olvido

La sombra del olvido empezaba a cubrir cada vez más grandes áreas de su vida. Algunos decían que felices los que olvidan, que no recuerdan todas las cosas malas que les han pasado en la vida. Su caso no era uno de éstos. No olvidaba lo malo teniendo una memoria selectiva. Olvidaba lo bueno, porque a su alrededor no había nadie que se lo recordara. Nadie que dijera las palabras que llevan el cariño a través de los oídos al corazón. La ausencia de estas palabras hacía la sombra que oscurecía y daba sensación de frío. No era agradable al contrarío daba escalofríos de soledad. Necesitaba estas palabras luminosas portadoras de cariño cercanía y cuidado. No pongas en la sombra del silencio y olvido a las personas que amas a las personas que quieres. Ilumina sus vidas con tus palabras que siempre les recuerden lo que significan. 

 

Feliz jueves sin sombras de olvido.

Talenty (PL)

Mówiła, że nie miała talentu. Całe swoje życie z kimś się porównywała. Nic dziwnego skoro zawsze to czynili jej rodzice. Nikt nie rodzi się bez talentu, to co zazwyczaj się dzieje to, to że nie wszyscy znają swoje zdolności, potrafią je odkryć i wykorzystać. Omylnie myślą, że talent tylko odnosi się do sztuki, do świata widowisk. Talent obejmuje wszystkie dziedziny życia. Ona nie używała tego co miała, być może tego samego nie mieli inni, nie używając nie wiedziała czy ma nadmiar czy też ma brak. Ktoś nam wmówił, że musimy być oryginalni, i tacy jesteśmy, bo jesteśmy niepowtarzalni. Wszystko co robimy, tworzy nas na nowo, wzbogaca i za pośrednictwem nas, wzbogaca innych. Wszystko to czego nie robimy nas zubaża i zubaża innych, odbierając naszemu życiu i życiu innych, nasze jedyne i unikalne i niepowtarzalne odcienie, jedyny smak jaki nadajemy życiu. Masz o wiele więcej niż możesz sobie wyobrazić i otrzymując możesz ofiarować.

Miłego dnia talentów.

Miradas por fuera y por dentro

Nadie nunca le ha preguntado qué miraba cuando sus ojos se perdían en el horizonte. Ni ella tampoco sabía con certeza. Tenía sensación de que cuando miraba algo que estaba muy lejos en algún punto indefinido en realidad no miraba por fuera, sino por dentro. Mientras más pérdida parecía su mirada, más hondo miraba en su interior. A veces muy larga se volvía la distancia entre lo que había por dentro y lo que encontraba afuera. Se hacía difícil seguir el camino. Tenía que decidir cuáles serán sus puntos de referencia, según qué criterios va a seguir su camino de la vida, si según lo que tiene a su alcance por fuera, ahí por donde la lleva la corriente de la vida o según lo que siente y anhela por dentro. Muchas veces eran direcciones contrarias. Es muy importante no perder estas dos referencias, la interior y la exterior. Cuando se acercan traen felicidad y cuando se alejan una que otra tristeza y sombras en la mirada. Siempre habrá tensión entre ser realista y ser soñador, entre ser fiel a sus principios y valores y dejarse llevar por lo que hacen todos. La decisión es tuya porque solo tú correrás con las consecuencias. 

 

Feliz miércoles de miradas por dentro y por fuera.

Tómate tu tiempo

No le han dicho nunca que puede tomarse este tiempo, único y especial. Un lujo total, el tiempo solo para ella. Ahora lo tiene y lo acaricia, pero para llegar a ello, tenía que arrancarlo a pedazos de entre todos los trabajos y obligaciones que siempre ha tenido. Se sentía muy mal al hacerlo, pero su cuerpo no daba más y su espíritu se hacía ausente. Hacía cosas por rutina sin pensar y sin sentir. Con frecuencia confundía lo que debía con lo que querría y lo que podía. Y entre tantas confusiones se sentaba sin saber ni cómo ni dónde ni para qué. Solo el descanso, la distancia, el cambio de ritmo le podía ayudar a encontrar la respuesta a todas estas preguntas angustiosas. Tómate tu tiempo, no es lujo, es tu necesidad y casi obligación para ser tú mismo/o y no solo una maquina que repite actividades memorizadas y aprendidas programadas por los demás.

Feliz martes de tomar tu tiempo

Wewnątrz... (PL)

Na zewnątrz wszystko wydawało się spokojne, ale za to wewnątrz była cała przepaść problemów. Bardzo mało przyjaciół i przyjaciółek miało dostęp do tego co się z nią działo. Ten pozorny spokój nie ukazywał tego co czuła, co przeżywała i z czym się musiała zmierzać każdego dnia. Jej czasami zagubione spojrzenie pokazywało coś nieokreślonego. Miejsca nieobecnej radości nie zajmował smutek, tylko cień otchłani którą nosiła w sobie. Tam nie tylko znajdowały się problemy, obok nich były też rozwiązania, być może mniej widoczne, mniej jaskrawe, bardziej matowe, które musiały być wydobyte wypolerowane aby były bardziej widoczne i by można podziwiać ich wartość. Choć to dziwne, problemy widzą wszyscy, rozwiązania tylko nieliczni, zdolni patrzeć poza to co powierzchowne i oczywiste. Kiedy czujesz, że toniesz w morzu problemów. Szukaj kogoś kogo darzysz zaufaniem niech ci oświetli twoją przepaść, bo zawsze tuż obok problemów są rozwiązania.

Miłego dnia rozjaśniania tego co w środku.

Sentimientos vestidos y abrigados

Se le acababan las palabras y le sobraban los sentimientos. No quería soltar a los sentimientos desnudos en esta mañana fresca, por eso los dejaba en la fila, esperando su turno para recibir unas palabras de su talla, que las puedan envolver y abrigar muy bien. Los sentimientos vestidos y bien abrigados daban calor a las personas huérfanas de abrazos y caricias. En los tiempos que nos han tocado a vivir, sobran personas sumergidas de la fría y espinosa soledad. Que sienten pero no encuentran palabras para sus sentimientos o simplemente los prefieren callar. No saben que puede pasar si las nombran. Al quedarse cerrados dentro de nosotros, o no se desarrollan y se atrofian, o crecen en el limitado espacio aumentando las tensiones, lo que tarde o temprano terminará en una explosión. Viste tus sentimientos con palabras adecuadas y permíteles salir. Una vez liberados encontraran su destino.

Feliz lunes de vestir los sentimientos.