Oświecając się (PL)

Marcelina ostatnio czuła się rozerwana między wieloma sprawami. Na koniec roku mnożyły się zebrania, spotkania, sprawozdanie i ewaluacje. W każdej rzeczy, w każdym miejscu, zostawiała coś z siebie. Pozytywną lub negatywną dawkę energii, którą zostawiała we wszystkim co robiła, dlatego kiedy wracała do domu, gdy nadchodziła noc czuła się „bez baterii”. Między ekranem telefonu, komputerem i tysiącami papierów, przyzwyczaiła swoje oczy do patrzenia w dół. Od jakiegoś czasu ignorowała jaki kolor ma niebo, jaką formę mają chmury, czy obecność księżyca w słoneczny dzień. Pozwól sobie na luksus patrzenia na niebo i grę świateł w czasie zachodu słońca. Są w stanie oddać tobie energie utrącaną w ciągu całego dnia pełnego pospiechu. Daj się oświecić, by moc oświecić innych.

Miłego czwartku oświecenia się.

Iluminándose

En los últimos días, Marcelina estaba entre muchas cosas. El fin de año, multiplicaba encuentros, reuniones, rendiciones de cuentas, evaluaciones. En cada cosa, en cada lugar, dejaba algo de si. Una positiva o negativa carga emocional se quedaba en todo lo que hacía, por eso cuando llegaba a la casa, cuando llegaba la noche, se sentía sin pila. Entre la pantalla de su teléfono, la computadora y miles de papeles, acostumbraba sus ojos a mirar hacia abajo. Desde hace tiempo ignoraba el color del cielo, las formas de las nubes o la presencia de la luna en un día soleado. Date el lujo de mirar el cielo y los juegos de la luz de una puesta del sol. Son capaces de devolverte toda la energía perdida a lo largo de todo un día lleno de prisas. Dejate iluminar a ti mismo, para poder iluminar a los demás.

Feliz Jueves de iluminarse.

Wyżyny (PL)

Natalia marzyła by wspiąć się na szczyt. Nie mieć nikogo, kto będzie wydawał jej polecenia, nie zależeć od niczyich kaprysów. Miała już dość krzyków ludzi w złym humorze. Dotarcie do szczytu wydawało się bardzo odległe, brakowało jeszcze wiele stopni by tam się odstać. Czując się bardzo bezbronna siadała na zewnątrz domu szukając czegoś co osłoni ją przed agresją. To co widziała to błękitne niebo i liście drzew nad jej głową. Tam nie było krzyków, gróźb ani dominacji, było ptaki i obłoki. Natalia doszła do wniosku, że to co jej się wydawało, że było nad nią, tak naprawdę było na jej poziomie. Tyle tylko, że ona to umieszczała wyżej i dawała więcej władzy. Zdejmij ich z wyżyn, pozwól by twoje niebo wypełniło się pokojem i harmonia. Nie musi wspinać się Twoje ciało aby być na wyżynach, lepiej niech wspina się Twój duch.

Miłej środy na wyżynach.

Las alturas

Natalia soñaba llegar un día a la cima. No tener a nadie, que le de ordenes, no depender de los caprichos de nadie. Se sentía harta de los gritos de gente malhumorada. La llegada a la cima parecía muy lejana, faltaban muchos escalones para llegar ahí. Indefensa, muy vulnerable se sentaba fuera de su casa buscando algo que la proteja de nuevas agresiones. Lo que veía era un cielo y unas hojas del árbol encima de su cabeza. Ahí no había gritos y amenazas, ni dominaciones. Natalia llegó a la conclusión de que los que estaban aparentemente encima de ella, a la hora de la verdad, estaban en el mismo nivel. Solo que ella los ubicaba más arriba, les daba más poder. Bajalos de las alturas, deja que el cielo te llene de paz y armonía. No tiene que subir tu cuerpo para estar encima. mejor que suba tu espíritu.

Feliz miércoles de las alturas.

Levantando la Mirada

Nuria se sentía aplastada por los problemas que no la dejaban ni un respiro. Le pesaban mucho y no la dejaban moverse libremente. Por el miedo de encontrar más problemas, Nuria ni levantaba la vista. Asustada acostumbraba ver todo como posible amenaza y no como posible estimulo de solución. El miedo le quitaba colores y sabores al mundo que la rodeaba. Un día alguien le sugirió, que mire la naturaleza de otra manera. No como amenaza que está fuera, sino parte del mundo en que vive y que nutre y mima cada día. Empezando por flores y árboles, sus mundo empezó llenarse de colores y hasta los problemas aparecían en otra luz. La solución parecía más cerca, más posible.

Feliz martes de levantar la mirada.

Dobre Pytania (PL)

W czasie zwykłego spaceru Krystyna znalazła drzewo obsypane kwiatami. Te kwiaty wypełniały jej oczy aż do ostatniego kącika i przez oczy dotknęły duszy. To wszystko zrobione specjalnie dla niej. Tak odebrała ten prezent spotkany na jej drodze. Ciekawiło ją ile jest kwiatów na tym drzewie, ale zrezygnowała z ich liczenia. Tam było więcej odpowiedzi, niż pytań które ona mogła zadać. Często czujemy, że życie nie daje nam tego o co je prosimy, nie daje odpowiedzi na pytania które mu stawiamy. W międzyczasie dobrych odpowiedzi jest aż za dużo, za to brakuje dobrych pytań.

Miłego poniedziałku sztuki dobrych pytań.

Buenas Preguntas

Durante un simple paseo, Cristina encontró un árbol cubierto de flores. Estas flores llenaban todos sus ojos y entraban hasta el alma. Todo eso hecho exclusivamente para ella. Así sintió este regalo encontrado en su camino. Tuvo la tentación de saber cuantas flores hay en él, pero desistió de contarlas. Ahí había más respuestas, que preguntas que ella era capaz de hacer. Muchas veces sentimos que la vida no nos da lo que pedimos, no da las respuestas a tantos interrogantes que le hacemos. Mientras que sobran buenas respuestas lo que pasa, es que se ponen malas preguntas.

Feliz lunes de arte de buenas preguntas.