Uznanie (PL)

Robiła wszystko by oni byli szczęśliwi. Oni przyzwyczajenie, że wszystko zawsze było przygotowane na czas, nie pytali o jej zdrowie czy zmęczenie. Ona nie czekała na uznanie, może tylko na spojrzenie i być może zwykłe „dziękuję” zawieszone w powietrzu, które ona mogłaby zebrać zanim spadnie i zostanie podeptane przez ich ciągle spieszące się i zmęczone nogi. Czekała na te chwile przy stole, zawsze nienagannie nakrytym, gdzie było wystarczająco miejsca na słowa i uczucia. Bardzo rzadko oni coś na nim kładli, tak że z pustymi talerzami zbierała pustą cisze, od czasu zroszoną łzą, która spadała bo nie była w stanie otrzeć jej na czas. Nie chciała by pustka stała się częstym gościem w jej domu, kolejnym członkiem rodziny. Gotowa przyj ac wszystkich chciała dać im właściwe miejsce i uwagę na jaką zasługują. Jedyne czego nie chciała to stać się niewidzialna przed czasem rozpuszczając się wśród codziennych prac. Kiedy widzisz prace zrobioną w twoim domu, nie zapominaj, że nie zrobiła się sama, że gdzieś tam poza milczeniem jest osoba, twarz, zmęczenie, uczucie.

Miłego dnia uznania bez pustki.