Rzemieślnicy uczuć (PL)

Nie była artystka, tak myślała, lub tak ją nauczyli myśleć, dlatego, że jak się jest biednym można najwyżej być rzemieślnikiem nie artystą. Nie interesowało ją sprzedawanie tylko tworzenie. Tworzyła wyrażając to co miała w duszy. Śpiewała dlatego, że jej śpiew odstraszał łzy i czasami pomagał im wyjść gdy za bardzo były uwięzione. Jej śpiew zmuszał ją do oddechu, i oddychając dobrze, uspakajała ciało i duszę, dając im więcej spokoju i energii. To co robiła, robiła to z potrzeby, nie szukając zysku, czy uznania, ani grup elitarnych przyjaciół i wielbicieli. Jej specjalnością były uczucia, ale nie manipulowane, ozdobione lub przesadzone, tylko te przeżywane całą sobą. Tylko te mogą być wyrażone i zrozumiane, kiedy się jest szczerym i zaraża się miłością życia. To co robisz rób to z sercem, bądź rzemieślnikiem twoich uczuć, nie ubieraj ich, nie ozdabiaj zbyt mocno, nie próbuj być dramatycznym aktorem. Zbyt wiele ozdób może spowodować, że twoje uczucia będą nie do poznania.

Miłego dnia dla rzemieślników uczuć.